Het Amsterdamse Bataviatoernooi

Door Koen Leenhouts, toegevoegd op 17-5-2017

In het najaar werd ik uitgenodigd voor het Bataviatoernooi, een gesloten tienkamp in het centrum van Amsterdam. Die gesloten toernooien zijn ondertussen een stuk kleiner in aantal dan vroeger en omdat ik het ook aantrekkelijk vond om een week in de hoofdstad te vertoeven, nam ik de uitnodiging met beide handen aan.

Het toernooi heeft niet zo heel veel financiële middelen, maar omdat veel spelers net als ik wel te porren zijn voor de locatie en de toernooiformule was het deelnemersveld toch alleraardigst. Op papier was ik als vierde geplaatst, maar de verschillen waren klein. Uitgesproken favoriet was de Braziliaanse GM Alexander Fier met een rating van net onder de 2600.
Liefhebbers keken vooral uit naar de verrichtingen van GM Eric Lobron die in de jaren 80 en 90 bij de beste 100 spelers van de wereld zat, maar nu al een tiental jaar geen toernooi meer gespeeld had. Daarnaast waren er nog veel jonge spelers van wie de speelsterkte soms moeilijk in te schatten is.

Terneuzen

Koen Leenhouts: mooie eindsprint; Foto: Lennart Ootes

Met mijn vriendin had ik een appartement gehuurd vlakbij het Leidseplein. Dat bleek een ideale uitvalsbasis om naast het schaaktoernooi ook nog de toerist uit te hangen, hoewel het tijdens een toernooi voor me toch altijd lastig blijkt om nog heel veel van de omgeving te zien. Gelukkig was er een rustdag waarbij we in ieder geval eindelijk eens een uitgebreid bezoek konden brengen aan het Rijksmuseum. Het toernooi werd gespeeld in een zaaltje achter café Batavia naast het Centraal Station. De speelomstandigheden zou je zo kunnen vergelijken met die in het voormalige café De Vier Emmers te Oostburg, maar misschien heb je daarbij wel wat verbeeldingsvermogen nodig.

Het toernooi begon met een snelschaaktoernooi waarbij de lotingnummers bepaald werden. De eerste vijf in het klassement zouden in het gewone toernooi worden beloond met een extra witpartij en dat lukte me uiteindelijk net. Die witpartijen bleken een beetje een vergiftigd geschenk. Ik begon er met twee en hoewel ik uitstekend voorbereid was, scoorde ik slechts een half punt. Dat was wel een domper, want ik had stiekem gehoopt om te kunnen spelen voor een grootmeesternorm die op 6,5 uit 9 stond. Met deze start bleek dat erg moeilijk. In de derde ronde speelde ik tegen de eerdergenoemde GM Eric Lobron. In de eerste twee ronden was al gebleken dat hij het schaken nog niet verleerd was, maar dat het omgaan met het speeltempo, een heel ander verhaal was. Dat bleek ook in onze partij. De Duitse senior speelde sterk en ik voelde me een tijdlang speelbal van zijn dadendrang. Toen de beslissende klap uitbleef en de tijd slonk en slonk, bleek ik uiteindelijk wat handiger en na de veertigste zet stond er een eindspel op het bord dat gunstig voor me was en dat ik uiteindelijk won. Dat was een opsteker, want nu had ik 1,5 uit 3 i.p.v. 0,5 uit 3 en daarmee bestond de kans om in een gesloten groep uit te groeien tot kop van jut.

De serie van drie partijen die hierna volgde was niet de beste uit mijn carrière. Tegen de sympathieke jongeling IM Thomas Beerdsen kwam ik haast winnend uit de opening, maar mijn voordeel verdween beetje bij beetje tot er een remise-eindspel ontstond. Daarna moest ik met zwart tegen favoriet GM Fier die overigens ook niet in beste doen was. Helaas werd ik het slachtoffer van zijn voorbereiding en ik verloor dan ook vrij geruisloos. De ronde erna moest ik met wit tegen FM Barry Brink die als laatste geplaatst was, maar hoog in het klassement meedraaide. Ik was er natuurlijk op gebrand om terug te keren op 50%, maar mijn dadendrang bleek als een boemerang terug te keren in mijn gezicht. Het werd een rommelige partij waarbij we allebei wel onze kansen kreeg, maar na de tijdnoodfase bleef er voor mij een ruïne over. Balen. Met 2 uit 6 was schade beperken nu het devies en hoewel zo'n score hard aankwam, kon ik me toch aardig staande houden om er nog iets van te maken.

Dat bleek. In ronde 7 speelde ik tegen IM Mark Timmermans die het nog minder deed dan ik met maar een schamel half puntje tot nu toe. Mark zette me vanaf het begin onder druk en toen er steeds meer stukken op mijn koning werden gericht, begon ik mezelf al stilletjes te vervloeken. Het zou toch niet gebeuren dat ik hier laatste zou worden? Toen maakte hij een verschrikkelijke blunder en hoewel het meestal sneu is als een partij zo eindigt, kon het me op dit moment niet erg deren. Een gelukkig punt. De achtste en voorlaatste ronde speelde ik mijn beste partij tegen de Israëlische GM Tal Baron. Met de Sämischvariant tegen het Koningsindisch heb ik een geweldige score en het verbaasde me dat hij me hierin opzocht. Ik kon een mooi positioneel kwaliteitsoffer plaatsen waarna al mijn stukken actief meededen in het spel, terwijl hij maar lijdzaam kon toezien hoe ik de partij besliste met een fraaie stille zet. Dat deed deugd. In de laatste ronde wachtte Lucas van Foreest me op die met 6,5 uit 8 een punt voor stond op de rest en al verzekerd was van een GM-norm. In een lange partij was ik hier net iets taaier waardoor hij de ongedeelde toernooizege nog misliep, terwijl ik afsloot met een plusscore.

Het Batavia toernooi

Foto: Bas Beekhuizen

Zo werd het een toernooi met twee gezichten. Aanvankelijk had ik misschien op iets meer gehoopt, maar na zes ronden zag het er heel wat somberder uit. In het toernooi bleek mijn openingsrepertoire heel goed, maar het waarnemen van kansen, is iets waar aan gewerkt moet worden. Daarnaast was het natuurlijk vooral een leuke ervaring en een van de leukere toernooien die ik gespeeld heb.

Wit: Koen Leenhouts (2487)
Zwart: Tal Baron (2544)

Het Batavia toernooi

Foto: Lennart Ootes

Wil je nog meer lezen over het toernooi, klik dan hier.