bordenmeisje


Het Bordenmeisje...

...met schitterende partijen van Hollandse meesters! Aflevering 4

Door Gerard de Winter, toegevoegd op 8-1-2014

Gert Ligterink (Oldekerk, 17 november 1949) werd in 1970, 1973 en 1974 kampioen van de Noordelijke Schaakbond en in 1979 schaakkampioen van Nederland. Hij was in 1983 de winnaar in de meestergroep van het Hoogoventoernooi en eindigde in 1984 als eerste in een toernooi in Oxford.
Ligterink is een internationaal meester en vanaf medio 1983 schaakmedewerker van de Volkskrant.

In de schaakdatabank Simbase staan 1159 partijen (peildatum maart 2004) die door Ligterink gespeeld zijn: hij won 466 partijen, hij verloor 277 partijen en hij speelde 416 keer remise. Zijn winstpercentage is 58. Ligterink speelt o.a. het Siciliaans, het Slavisch en de Indische verdedigingen.

Gert Ligterink

Gert Ligterink, hier tijdens het IBM-toernooi te Amsterdam in 1976.

Wit: Gert Ligterink 
Zwart: Edmar Mednis 
Wit: Alexander Beljavski 
Zwart: Gert Ligterink 

Schaakkunst

www.schaakkunst.nl

Een strijd tussen twee landgenoten in het Hoogovens Schaaktoernooi 1980 in Wijk aan Zee. Op de 19e zet krijgt wit de kans om met een, weliswaar voor de hand liggend, offer te komen wat goed uitpakt.

Wit: Hans Ree 
Zwart: Gert Ligterink 

Johannes Hendrikus ('Hein') Donner (Den Haag, 6 juli 1927 - Amsterdam, 27 november 1988) was een grootmeester en drievoudig Nederlands kampioen schaken.
Hij werd geboren als zoon van Jan Donner, destijds minister van Justitie en later president van de Hoge Raad. J.H. Donner was een oom van de politicus Mr. Piet Hein Donner. Hein Donner maakte pas op zijn 14e jaar kennis met het schaakspel.

Hij heeft in zijn schaakcarrière enkele grote toernooi-overwinningen behaald, zoals het Hoogoventoernooi in 1950; hij eindigde toen, met een vol punt voorsprong, vóór Nicolas Rossolimo en oud-wereldkampioen Max Euwe. In 1958 werd hij gedeeld eerste met Euwe en in 1963 won hij het toernooi eveneens. Ook won hij het internationale schaaktoernooi in Venetië in 1967, waar hij de toenmalige wereldkampioen Tigran Petrosjan achter zich liet. Daarnaast werd hij drie keer Nederlands kampioen: in 1954 doorbrak hij Euwes jarenlange hegemonie en ook in 1957 en 1958 was hij overwinnaar. In 1958 werd hem de grootmeestertitel toegekend. Donner was gehuwd met Irene van de Weetering en in de tweede echt met Marian Coeterier.

Donner noemde zich in publicaties J.H. Donner, naar zijn voornamen Johannes Hendrikus. In de volksmond werd hier Jan Hein van gemaakt, dit tot groot ongenoegen van Donner zelf: "Mijn naam is J.H. Donner, voor mijn vrienden 'Hein'. 'Jan-Hein' was een misplaatste grap van kwaadwillende sportjournalisten, maar zo heet ik niet, heb ik nooit geheten en wil ik ook niet heten."

Hein Donner

Mijn naam is J.H. Donner, voor mijn vrienden Hein.

Naast schaker was Hein Donner ook schrijver van artikelen in onder andere De Tijd, Elsevier, Het Parool en De Volkskrant. Vanaf 1971 was hij medewerker bij Schaakbulletin, een maandblad dat verscheen van 1968 tot 1984. Een bloemlezing van deze stukken, voor zover ze over schaken gaan, is samengesteld door Tim Krabbé en Max Pam en is verschenen als De Koning, Schaakstukken.

De Koning

Donner's boek De Koning.

Daarnaast schreef hij verhalen, zoals De Nederlander. Hij was een groot bewonderaar van de schrijvers J.L. Borges en Harry Mulisch. Met de laatste was hij ook bevriend en Donner diende als voorbeeld voor de hoofdpersoon Onno Quist in de roman De ontdekking van de hemel van Mulisch. De laatste jaren van zijn leven genoot hij vooral bekendheid door de stukjes die hij schreef voor NRC Handelsblad.

Donner was politiek geëngageerd; in 1966 weigerde hij Nederland te vertegenwoordigen vanwege de manier waarop de provobeweging aangepakt werd (zijn eerste vrouw, Van de Weetering, was een provo). Hij was een fel tegenstander van het zionisme en bestuurslid van het genootschap Nederland-Cuba. Bij Elseviers Weekblad moest hij vertrekken wegens zijn standpunt met betrekking tot de oorlog in Vietnam: de trofee die hij had gewonnen in Venetië in 1967, een gouden sieraad, wilde hij schenken aan het Medisch Comité Vietnam, opdat die er medicijnen van kon kopen - of desnoods machinegeweren, zo liet hij weten tijdens een televisie-uitzending. In de zaak Weinreb koos hij de kant van de belaagde schriftgeleerde. Daarnaast was hij anti-Amerikaans en een aanhanger van het stalinisme.

Donner was een kettingroker. In augustus 1983 kreeg hij een hersenbloeding die het hem zeer moeilijk maakte om te spreken en te typen, wat hem dwong tot een zeer eigen, uiterst beknopte stijl. De stukjes zijn verzameld in vier bundeltjes, Na mijn dood geschreven, Geen patiënten, Slecht nieuws voor iedereen en Als schrijver moet je veel lijden. Voor het eerste werk ontving hij in 1987 de Henriette Roland Holst-prijs. Hein Donner overleed op 61-jarige leeftijd in verpleeghuis 'Vreugdehof' aan een maagbloeding.

Wit: Hein Donner 
Zwart: Rob Hartoch 

Op de schaakolympiade in Varna 1962 slaagde Donner erin het genie Bobby Fischer een regelrechte nederlaag toe te brengen en dat hebben hem er niet velen nagedaan. Zorgeloosheid van een toekomstig wereldkampioen wordt streng bestraft (de aantekeningen zijn van Edmar Mednis):

Wit: Bobby Fischer 
Zwart: Hein Donner 

Manuel Bosboom (24 januari 1963) heeft de titel van Internationaal meester. Manuel Bosboom is een schaakspeler die in het bijzonder erg sterk speelt in zogenaamde snelschaakpartijen, waarin de spelers hun partij moeten spelen met een korte bedenktijd van vijf minuten of minder. Zo won hij in Wijk aan Zee tijdens zo'n snelschaakpartij van de toenmalige wereldkampioen Garri Kasparov. Verder is Manuel Bosboom vermaard om zijn originele behandeling van het schaakspel en van de opening in het bijzonder. Thans speelt hij bij de schaakvereniging "En Passant" in Bunschoten.

Manuel Bosboom

Manuel Bosboom, de Picasso onder het schakersgilde.

In 1984 won hij voor het eerst het open snelschaaktoernooi te Amstelveen, een toernooi dat hij in 2010 voor de 18e keer zou winnen. In 2003 wint hij het snelschaaktoernooi in Apeldoorn en hij wint ook een toernooi in het Belgische Geraardsbergen. In het open Lightningschaak toernooi eindigt Manuel Bosboom met 14½ punt als tweede, Ronald Schmaltz wordt ook met 14½ punt eerste. Vervolgens speelt Manuel Bosboom in de halve finale van het Essent NK toernooi te Leeuwarden. In 2004 eindigde hij met Friso Nijboer op een gedeelde derde plaats in het ROC-Aventus open te Apeldoorn met 159 deelnemers.

Op 19 februari 2005 eindigde Manuel op de tweede plaats in het open kampioenschap snelschaak van de Zaanstreek. Bruno Carlier werd eerste.
Op 18 juni 2005 wonnen Manuel, Artur Joesoepov en Daniël Stellwagen met 6 punten uit 7 ronden het rapidschaak kampioenschap van Apeldoorn.

Manuel Bosboom

Kasparov beentje gelicht bij het snelschaken, dat kunnen hem niet veel nazeggen.

Op 25 juni 2005 werd in Spijkenisse het 5e Delta open verspeeld dat met 6 uit 7 gewonnen werd door Dani&eum;l Fridman. Op de tweede plaats eindigde Erik van den Doel met 5.5 punten terwijl Manuel eveneens met 5.5 punten derde werd d.m.v. weerstandspunten. In 2007 speelde hij voor de tweede keer mee aan het Nederlands kampioenschap schaken.

In de schaakdatabank Simbase staan 855 partijen (peildatum maart 2004) die door Manuel Bosboom gespeeld zijn: hij won 373 partijen, hij verloor 252 partijen en 230 partijen eindigden in een remise. Zijn winstpercentage is 57.

Wit: Manuel Bosboom 
Zwart: Rudy Douven 
Wit: Manuel Bosboom 
Zwart: Jeroen Piket 

Kasparov tegen Deep Junior

Garry tegen computer Deep Junior in 2003, het zou 3-3 worden.

Wit: Garry Kasparov 
Zwart: Manuel Bosboom 

Darryl Johansen

GM Darryl Johansen, sympathieke voorvechter van het Australische schaak.

Wit: Manuel Bosboom 
Zwart: Darryl Johansen 

meer schaakkunst

en.chessbase.com