Met een ongenaakbare Loek van Wely als verdiend winnaar

Een schitterend 20e HZ-toernooi, met weer mooie partijen, maar spannend was het dit keer niet.

Door Door Gerard de Winter, Koen Leenhouts, Simon Provoost en Patrick Moens / Intro: Roeland Alders.
De meeste foto's zijn van Ad Bruijns en Frans Peeters, toegevoegd op 9-10-2016

Loek van Wely heeft in de laatste ronde de eindzege in de wacht gesleept. Tegen de Oekraïner Mykhaylo Oleksiyenko werd nog wel wat geprobeerd, maar nadat alles een beetje in elkaar geschoven was werd de vrede getekend. Door deze puntendeling was Loek niet meer bij te halen door de concurrenten. Hiermee heeft hij na een aantal keren achter het net gevist te hebben eindelijk zijn doel bereikt door de hoofdprijs te grijpen. En kan hij het HZ-toernooi van zijn bucketlist afvinken.

De strijd om de tweede plaats was nog wel geheel open, aangezien Loek niet meer te achterhalen bleek. Acht spelers hadden 6,5 punt voor het ingaan van de laatste ronde. Koen Leenhouts kon het voor de Zeeuwse delegatie niet waarmaken tegen de Italiaan Alberto David en moet genoegen nemen met zo bleek later een gedeelde achtste plaats. 'Alberto' haalde met zijn overwinning een gedeelde tweede plaats binnen.

Konstantin Landa wilde alles uit de kast halen om ook tweede te worden. Met een stukoffer probeerde hij een aanval op te zetten. Tegenstander Chongsheng Zeng was niet van plan mee te werken en weerlegde het stukoffer van de Rus. De Chinees eindigde daarmee net als Alberto David op een gedeelde tweede plaats.

filmploeg

Er werden o.a. opnamen gemaakt voor een documentaire over de schaakfamilie Van Foreest. Het werden rustige dagen voor de geluidsman!

Bij een overwinning in de partij tussen Jorden van Foreest en Sipke Ernst zou een van de twee zich bij de achtervolgers van Loek voegen. Jorden speelt niet zo graag tegen Sipke, ondanks dat hij vorig jaar in ons toernooi nog wist te winnen van zijn opponent. Nu zat het er helemaal niet in ondanks dat Sipke eerder wel een flinke kans miste op de winst. Sipke verzekerde zich met deze overwinning net als de Italiaan en de Chinees van een gedeelde tweede plaats (tot zover Roeland Alders).

-

Het toernooi is al ruim een maand voor het begin uitverkocht. Met 262 aanmeldingen en nog vele schakers op de reservelijst, is het 'bommetje' vol. Bij vorige toernooien kwamen we ook wel uit tot rond de 250, maar zoveel er nu wilden meedoen is nog niet voorgekomen. Dat is uiteraard goed voor het zomerse toernooi in Vlissingen.

Ook dit jaar deden er weer vele schakers mee, die de weg naar Vlissingen reeds uit het hoofd kunnen afleggen. Maar ook deelnemers die voor de eerste keer komen, o.a. de Belgen Philip de Vroe uit Sleidinge en Patrick Moens uit Oosteeklo. De auto vanuit West Zeeuws Vlaanderen zat vol, dus was het handiger dat de Vlamingen mij in Hoek oppikten. Ik moet zeggen dat ze aparte humor hebben en als ze tegen elkaar 'klappen', ze met moeite te verstaan zijn. Dat werd opgelost met een Hollandse vertaling als ik daarom vroeg. Patrick Moens speelde een bijzonder 'schoon partijke' tegen de Souburgse Amsterdammer Collin Boelhouwer. Hij zal niet echt geschrokken zijn van de opening van de Oosteeklonaar. 1.b3 is echter de enige opening die Moens altijd speelt en het tot in de treure heeft uitgeanalyseerd. Dat kan een groot voordeel zijn. Hier de partij, met aantekeningen van de winnaar.

Moens

Patrick Moens: fraaie zege op Collin Boelhouwer

Wit: Patrick Moens
Zwart: Collin Boelhouwer
Concentratie

Opperste concentratie!

Een grappig moment maakte ik na de 1e ronde mee tijdens de analyse van de partij De Vroe-Van Delft. Van Delft, IM en opleider/begeleider van veel jeugdtalenten in Nederland, kon Philip maar niet overtuigen van enkele lichte misgrepen in de partij. Ook GM Sipke Ernst kwam er even bij staan, maar nog steeds bleef de man uit Sleidinge ietwat verontwaardigd. Ik zei nog tegen hem: "wees nou rustig Philip, die mannen weten er echt wel wat van hoor, het zijn geen beginnelingen...". Toen we daar in de auto nog eens op terugkwamen was het even dolle pret, want Philip herkende deze Nederlandse topschakers absoluut niet. Tja, hij deed ook voor de eerste keer mee in Vlissingen.

Wit: Philip de Vroe
Zwart: Merijn van Delft
Concentratie

Yuan Ye. Deze 16-jarige Chinese trok niet alleen de aandacht met haar superlange benen en haar oogverblindende schoonheid maar ook door haar verbluffend sterke spel. Na 5 ronden had ze nog alles gewonnen door 4 Internationale meesters te verslaan. Gaat ze het toernooi ook nog winnen, was bij sommigen even de (gehoopte) gedachte? Neen. Loek van Wely onderbrak haar overwinningenreeks. Het sprookje werd daarna ruw onderbroken want ze scoorde daarna nog maar een halfje. Maar met haar rating van 2165 haalde ze echter een TPR van 2468, dus zal ze op 1 september tot 2321 stijgen. Naast haar op de foto de Rotterdammer Mark Timmermans die tijdens dit toernooi definitief zijn IM-titel binnen heeft gehaald.
-
De Bressiaander Johan de Meester scoorde in deze editie 4½ punten uit 9 partijen. Een mooie score natuurlijk, maar wel tegen zwakkere spelers behaald. Daarom duikelde hij op de FIDE ratinglijst van 1853 naar 1828. Hij was ontevreden over wat hij heeft laten zien en vond geen partij de moeite waard voor plaatsing. Ik weet zeker dat hij dat op het WK voor senioren, eind november te Mariánské Lázne (Tsjechi&eum;l), dat weer helemaal gaat goedmaken.

Manuel Colsen

Manuel Colsen: een prima toernooi!

Manuel Colsen uit Groede speelde zijn beste toernooi tot nu toe. Naast zijn soms opportunistische en gedurfde spel, wat we in het verleden niet zo gewend van hem waren, wist hij 2 tegenstanders met een hogere rating te verslaan. Ook kwam hij niet zo vaak meer in tijdnood - behalve in onderstaande partij dan - iets wat hem in het verleden vaak de das om deed. 4 uit 9 werd zijn deel, en maar liefst 30 FIDE-punten wist hij te winnen. Hij steeg van 1666 naar 1696. Zijn tegenstander in de 4e ronde is Jean Pierre van Gemert. Het werd een spannend duel alwaar de witspeler op de 20e zet met een voor 'JP' onaangename verrassing kwam.

Wit: Manuel Colsen
Zwart: Jean Pierre van Gemert
Machteld van Foreest

Machteld, het 9-jarig zusje van Nanne en van de broers Pieter, Lucas en Jorden van Foreest. Zo'n meisje, speelt alleen nog maar met poppen, denk je dan. Wellicht doet ze dat nog af en toe maar schaken zal toch de hoofdmoot zijn. Want ze is een Van Foreest. In haar leefomgeving wordt er veel geschaakt, dus is het spel met o.a. paarden en torens met de paplepel ingegoten. Ze heeft nu al een rating van 1607 en schijnt volgens Dimitri Reinderman over een 'tig' aantal jaren kampioen te willen worden van Nederland. Bij de mannen.

-

Op 5½ punten eindigde Simon Provoost. Een plek waar je hem eigenlijk wel verwacht, mede gezien de sterke deelname in dit toernooi. En onze webmaster leidt geen ratingverlies. Maar of hij echt tevreden was na afloop betwijfel ik. De start was prima met 3½ uit 4, en dat ronde 5 (tegen een GM) en ronde 6 (een IM) verloren gingen is niet abnormaal, maar het verlies tegen de Belg Xavier Goossens (2058) in de 7e ronde zal hem toch achter de oren hebben gekrabd. De laatste twee ronden worden tenminste vlot gewonnen. Wil Sparreboom is zijn opponent op de vrijdagavond, een bekende voor ons beiden. Hier de partij met aantekeningen van Simon.

Wit: Simon Provoost
Zwart: Wil Sparreboom

Simon Provoost: Wil Sparreboom, altijd 'n fijne sparringpartner

-

Uw reporter speelde een toernooi zoals ik dat meestal doe. Met weer veel te veel remises. Maar ik moest er weer keihard voor knokken, behalve dan in de voorlaatste ronde tegen Joop Maas. Die bleek achteraf helemaal leeg te zijn en verloor zelfs in de laatste ronde, dus had ik maar verder gespeeld met mijn iets betere stelling. Eerlijkheidshalve was ik die 8e ronde ook best redelijk 'op' en blij met een soortement rustdag. 2 nederlagen, 1 winst en 6 remises werd mijn deel. In de 1e ronde speelde ik tegen de uitermate sympathieke en blij in het leven staande Benjamin Go. Van Molukse afkomst denk ik. Een grappig klein mannetje die Go. Met een vlijmscherpe stijl waar ik al snel in de verwikkelingen de weg kwijt raakte. Reeds na 17 zetten was 'de oefening' voorbij. Ach ja, het overkomt je en snel vergeten maar.

Wit: Benjamin Go
Zwart: Gerard de Winter
Benjamin Go

Benjamin Go: liefhebber van het vleugelgambiet

Hoe je dit varkentje moet wassen demonstreerde Manuel Bosboom in de laatste ronde tegen deze Go. Hij speelde op de 2e zet al b4, maar verder maakt dat niet zo veel uit.

Wit: Benjamin Go
Zwart: Manuel Bosboom

Bij mijn (enige) overwinning kwam ik simpel een pionnetje voor, maar de open lijn die de witspeler daarvoor kreeg deed me haast de das om. Met nauwkeurig spel kon ik het gelukkig oplossen. Na de pot vroeg ik hem voor een korte analyse in de bar. Nee, zei hij, dat doe ik thuis wel. Maar dan ben ik er niet bij antwoordde ik gekscherend ... (!) ... Het was klip en klaar, er werd niet in de bar geanalyseerd.

Wit: Michiel van der Linden
Zwart: Gerard de Winter

Maar mijn beste partij was die tegen Maxim le Clercq. Maxim heeft me in een eerder HZ toenooi verslagen dus ik was tot de tanden toe gewapend en voorbereid. Ik had zijn pot tegen Thomas Beerdsen uit ronde 1 voor mijn doen uitgebreid bekeken en ik dacht, die opening (met 3... f5) is wel iets voor mij. Ik kwam - optisch gezien - wel rap iets slechter te staan, echter op zet 21 kreeg ik een kans, greep die, en de bordjes leken volledig te worden verhangen.

Wit: Maxim Le Clercq
Zwart: Gerard de Winter

-

"We zijn er bijna, maar nog niet helemaal..."

Een toegift door Koen Leenhouts

Het woord grootmeester klonk me lang in de oren als iets onbereikbaars, iets onhaalbaars. In 2005, elf jaar geleden alweer, werd ik Internationaal Meester en sindsdien was ik steeds rond hetzelfde niveau blijven hangen. Andere zaken slokten toen zoveel tijd op dat er geen serieuze studie voor het schaken in zat. Een jaar of twee geleden besloot ik om er nog eens voor te gaan en het allemaal een stuk systematischer aan te pakken. In het eerste jaar speelde ik goed en had ik het gevoel een stuk sterker te worden, maar de resultaten bleven nog achterwege. Vorig jaar begon ik opeens veel te winnen en in het najaar won ik gedeeld toernooien in Le Touquet en Béthune. Mijn rating steeg van rond de 2400 naar bijna 2500, waardoor het grootmeesterschap veranderde van utopie naar realiteit.

Dat smaakte natuurlijk naar meer. Ik besloot de zes weken vakantie, die ik als leraar heb, grotendeels op te vullen met het spelen van toernooien. Het vooruitzicht om in een muffe sporthal te zitten, beviel me maar weinig, dus ik koos voor toernooien in plaatsen die ook aardig waren als het even tegen zou zitten: Helsingør in Denemarken, Vlissingen vlak bij huis en Wenen.

Helsingør
Helsingør ligt aan de kust in het noordoosten van Denemarken en aan de overkant van het water ligt het Zweedse Helsingborg. Helsingør is vooral bekend van het kasteel Kronborg waar Hamlet zich afspeelt. Miriam had vrij kunnen krijgen, zodat het toernooi een combinatie werd van vakantie en schaken. Er werd gespeeld in een groot conferentiecentrum, net buiten het stadje. Het complex was prachtig gelegen, dichtbij het strand, maar ook met bossen nabij. De omgeving was prachtig en ook het weer zat mee; het was elke dag rond de 25 graden. We verbleven ook op het complex en dat beviel goed, hoewel de kamer een beetje deed denken aan een studentenkamer.

Helsingor

Helsingør: Kronborg Kasteel

Het toernooi is het mooiste wat ik tot nu toe gespeeld heb. Ruime speelzalen, een mooie omgeving, een leuk nevenprogramma en een deelnemersveld met illustere namen. Zelf was ik 25e geplaatst van de ongeveer 400 spelers. Net als in Vlissingen speelt iedereen in één groep. Het veld werd aangevoerd Julio Granda Zuniga uit Peru. Andere toppers waren bijvoorbeeld Alexei Shirov, Alexey Dreev, Laurent Fressinet, Jon Ludvig Hammer en nog wat verderop de lijst stond ook Jan Timman.

Ik begon het toernooi goed met 2 uit 2 en overtuigend spel, maar in ronde 3 ging het vreselijk mis. Na nog geen 20 zetten liet ik mijn dame insluiten tegen een speler met een rating van ongeveer 2200 en er restte me niets anders dan direct op te geven. Dat was natuurlijk een grote tegenvaller, maar het zijn ook dingen die kunnen gebeuren. Het grootste nadeel van de verliespartij was dat het een aantal ronden zou duren voor ik een sterke tegenstander zou ontmoeten. In de volgende ronden kwam ik vooral tegenstanders tegen met ratings van ongeveer 2200 en die versloeg ik steeds zonder veel problemen.

Helsingor Pipegarde

Helsingør Pipegarde blev oprettet i 195, og den er dermed en af Danmarks ældste pipegarde!.. vertaling niet nodig.

Na zes ronden had ik vijf punten en toen kwam ik mijn eerste grootmeester tegen: met zwart tegen Vorobiov van net geen 2600 elopunten. Met zwart had ik geen enkel probleem na de opening en hij bood toen snel remise aan wat ik ook aannam. In ronde 8 volgde een tegenstander van naam. Met wit mocht ik aantreden tegen de Noorse grootmeester Jon Ludvig Hammer die vooral bekend is als secondant van Magnus Carlsen, maar zelf ook al de 2700 heeft aangetikt. Het werd een razend spannend gevecht waar ik tot na de veertigste zet alle kansen had op een resultaat, maar helaas blunderde ik. In de analyse ondervond ik dat wat zulke spelers zien tijdens een partij, nog heel wat meer is dan wat spelers als ik zien. Vooral de diepte van berekende varianten deed mijn mond openvallen van verbazing. Voor mijn toernooi was het jammer om te verliezen, maar het spel stemde tot tevredenheid.

De laatste twee ronden won ik nog twee mooie partijen, waardoor ik eindigde met 7,5 uit 10 op plaats 20. Dat was iets beter dan op voorhand verwacht mocht worden. Het toernooi zou ik iedereen, ongeacht de speelsterkte, aan willen raden. Het enige nadeel is dat Denemarken, en zeker dit deel van het land, een tikje prijzig is.

Vlissingen
Na een weekje rust was Vlissingen het volgende toernooi. Ook in Vlissingen wordt altijd in een grote groep gespeeld. Het was mijn bedoeling om de eerste ronden zonder kleerscheuren door te komen, zodat ik daarna mijn krachten kon meten met de grootmeesters. Ik was hier als elfde geplaatst, waardoor ik mocht hopen op een mooie klassering als het een beetje mee zou zitten. Helaas moest ik al in ronde 2 een remise toestaan aan de jonge Eelke de Boer. Hierna won ik drie partijen waarin ik redelijk goed speelde. In ronde 6 werd ik gekoppeld aan de sterke Duitse meester Patrick Zelbel en in deze partij stond er wel wat op het spel. Bij winst zou ik de grens van 2500 overschrijden en dat is een van de vereisten om grootmeester te worden. Daarnaast moet je drie grootmeesternormen scoren en hoewel ik er daar nog geen van heb, beschouwde ik die 2500 als een eerste grote stap in de goede richting. Na een interessante partij mocht ik een punt bijschrijven, waardoor ik niet alleen mijn elodoel bereikte, maar tevens stond ik tweede in het toernooi.

Koen Leenhouts

IM Koen Leenhouts: 2500 elo-grens overschreden

Wit: Koen Leenhouts
Zwart: Patrick Zelbel

In ronde 7 moest ik tegen de jonge Nederlandse hoop Jorden van Foreest. Dat werd een ontnuchtering. Hij bleek tot in de puntjes voorbereid en van in het begin liep ik achter de feiten aan. Na een zet of 25 kon ik met een gerust hart de koning omleggen. In dit toernooi kon Jorden verder niet echt meespelen om de eindoverwinning, maar later in de maand werd hij wel overtuigend Nederlands kampioen. Dat verbaasde me eigenlijk niet, want ik vond in de partij en in de analyse alles erg indrukwekkend wat hij me liet zien. Zonder twijfel hebben we er binnenkort een Nederlander bij in de top 100 van de wereld. In ronde 8 won ik vrij snel, zodat er in de laatste ronde een mooi klassement op het spel stond. Met 6,5 uit 8 moest ik het met zwart opnemen tegen de Italiaanse grootmeester Alberto David. Met die indeling was ik niet zo ontevreden. Hij zou ongetwijfeld willen winnen om tweede te worden met bijbehorende geldprijs. Dat betekende dat er voor mij ook kansen zouden komen en een remise zou voor mij geen slecht resultaat zijn. Ik zat niet zo ver af van de remise, maar uiteindelijk gaf de grootmeesterlijke klasse de doorslag. Daardoor eindigde ik met 6,5 uit 9 buiten de grote prijzen. Over mijn spel kon ik wel tevreden zijn, maar het stak me een beetje dat ik geen resultaat behaalde tegen de twee grootmeesters die ik tegenkwam.

Wenen
Het laatste toernooi van mijn intensieve serie werd gespeeld in het stadhuis van Wenen. Dit neogotische stadhuis is een gebouw dat je normaal als toerist zou bezoeken. Tijdens het spelen keek je je ogen uit naar alles om je heen. Drie toernooien achter elkaar was wel wat veel en ik denk niet dat ik het nog eens zal doen. De echte zin om te spelen en voor te bereiden ontbrak hier en dat was terug te zien in mijn spel. Gelukkig zat ik in een mooie stad waar ook naast het schaken nog heel veel te beleven was. Ik had natuurlijk wel een beeld van Wenen, maar eigenlijk wist ik niet zo veel over de stad. Wenen is vooral een heel nette stad. In mijn toeristengidsje stond dat inwoners van de stad zelfs in heel beschonken toestand nog niet over het gras in de parken durven te lopen en door het rode licht lopen of fietsen wordt gezien als een halsmisdaad.

stadhuis Wenen

Het stadhuis van Wenen!

De partijen begonnen pas laat in de middag en dat vond ik wel fijn. Overdag kon ik de tijd vullen met het bezoeken van musea en andere bezienswaardigheden in de stad. De Habsburgers hebben in hun glorietijden veel grote kunstschatten aangekocht en zo kon ik hier schilderijen bekijken van meesters als Rubens, Brueghel en Caravaggio. Een andere dag bezocht ik het natuurhistorisch museum, wat me normaal niet zo interesseert, maar hier was ik bijzonder geboeid. Enorme natuurstenen, meteorieten, archeologische resten en uitgestorven dieren behoorden tot de immense collectie.

Over het schaken kan ik wat minder vertellen. Al in de eerste ronde liet ik tegen een zwakkere speler een half punt liggen en hoewel mijn eindscore van 6,5 uit 9 ongeveer volgens rating was, vond ik mijn spel slecht. Ik kwam één sterkere tegenstander tegen, Vorobiov waartegen ik in Denemarken remise speelde, en die partij verloor ik nu. Het toernooi gaf we wel aanknopingspunten voor volgende toernooien. Ik realiseerde me dat ik een sterke en solide meester ben, maar dat ik nog iets beter moet worden om te strijden voor grootmeesternormen. Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat het wel zal lukken als ik de trainingsuren kan blijven maken. Of ik het hier ook bij het juiste eind heb, zal blijken in het komende seizoen.

-----

Volgend jaar de 21e aflevering van het HZ-toernooi. Zoals het er nu, zo vlak na het 20e toernooi, uitziet, zal het plaatsvinden van 5 t/m 12 augustus 2017. Inschrijven rond begin mei, hou de HZ site dan in de gaten. Wil je de verslagen van het toernooi nog eens lezen, de foto's bekijken of een partijtje naspelen..., ga dan naar de toernooisite: www.hztoernooi.nl

stadhuis Wenen