Ons WK avontuur in het Italiaanse Acqui Terme

Door: eerst Kees Freeke en daarna Gerard de Winter, toegevoegd op 18-12-2017

Om zes uur, zondag 5 november 2017, vertrokken Johan de Meester, Gerard de Winter en Kees Freeke naar Luzern voor de overnachting op weg naar 27e Wereld Senior Schaakkampioenschap in Acqui Terme, Italië. Dit avontuur zou voor ons duren van 5 t/m 19 november.

centro congressi

Het foeilelijke 'Centro Congressi' in Acqui Terme. Je verwacht toch iets mooiers van Italiaanse architecten!? Vanbinnen was er wel een heel mooie speelzaal.

Natuurlijk, het is altijd weer een festijn wanneer er bijna driehonderd 50- en 65 plussers met elkaar, ieder in de eigen groep, de strijd aangaan. Op veel punten behoefde door ons in dit sterke veld niet te worden gerekend. Mijn ambitie was 5,5 punt in elf partijen; het resultaat werd 4,5 punt. Het algemeen beeld is: verliezen van de veel sterkere en winnen van de zwakkeren. Drie remises tegen onder meer +193, +202.

kees freeke

Kees Freeke was tevreden met zijn 4½ uit 11.

De terugweg, zondag 19 november, die door vijf landen ging, werd ronduit eng en grillig wanneer we de St. Gotthardtunnel uitrijden: een enorme sneeuwval.

sneeuw

Voorzichtig aan dus. Bij Basel was het weer droog en zonnig: zo grillig is de natuur. Dat is met de menselijke geest niet veel anders. Er werden de nodige bokken geschoten, ook door schrijver dezes, anders waren het vier remises geworden. Heeft u dat nu ook, wanneer je langs de borden loopt en denkt "waarom maken 'ze' tegen mij nooit zo'n fout?" Welnu, dit overkomt mij naar beste weten voor de eerste keer in de laatste ronde. En daar gaat de volgende partij tegen de Israëliër David Dvorsky (1475) over.

Wit: David Dvorsky
Zwart: Kees Freeke

heet waterbron

Een heet-water bron, La Bollente, 74℃., middenin Acqui Terme. Spuit altijd, al eeuwen lang. Ongelofelijk toch.

Ik, Gerard, had ter plekke een dagelijks verslag gemaakt. Maar ik ga de lezer daar niet 'helemaal' mee opzadelen. Ik haal er wel wat opmerkelijke zaken uit, zoals bijvoorbeeld ons aangename bezoek op de rustdag op 11 november '17 aan Turijn. Een universiteitsstad en van voetbalgrootmacht 'Juve'.

Sterke tegenstand

We speelden alle drie niet op ons best, en zeker voor Johan en schrijver dezes was het hard werken geblazen. Onze 50+ groep was heel sterk bezet en in het begin kregen we klop op klop. Maar ook in de krochten van de kelder in onze groep met 0-rating schakers hadden we ook daar de handen vol aan. 0-rating schakers zijn spelers die een bepaalde (...) tijd niet in competitieverband hebben gespeeld maar zeker en vast een (behoorlijke) ratingwaarde hebben. Rommelkansjes krijg je haast niet, iedereen is heel goed voorbereid. Wij ook, maar wellicht stukken minder. Mijn score, 3 uit 11, was opgebouwd uit 6 remises en 5 verloren. Geen enkele zege. Johan's score, 3½ uit 11, 3 gewonnen, 1 remise en 7 verloren.

Ik wilde, net zoals Johan, geen partij laten zien. De teleurstelling zo vlak na het toernooi was toch wel heel groot. Een verliespartij dan maar uit de eerste ronde toen de zin en optimisme er nog volop was. Mijn tegenstander is Jonathan Grant (2179) uit Schotland, net op tijd in Noord Italië. Hij had net meegedaan aan het EK voor landenteams op Kreta, Griekenland. Hij zal wel doodmoe zijn dacht ik nog, misschien heb ik een kans?!

Wit: Jonathan Grant
Zwart: Gerard de Winter

Deze partij is illustrerend voor mijn partijen over het gehele toernooi. Knokken en je best doen, maar ik kon geen partij winnen. Ook tegen de op papier zwakkere tegenstanders kon ik niet winnen. Daarnaast ging dit minus 2 zeer korte potjes met onvoorstelbare blunders. Ik voelde me bepaald niet fit bij deze kortsluitingen maar wil het daar niet op steken. Echter, de helderheid en oplettendheid is er niet optimaal als je je niet lekker voelt.

groepsfoto

Bezoek aan Turijn tijdens de rustdag. Foto: Jeroen van den Bersselaar.

Maandag 13 november is de rustdag. We hadden ons ingeschreven voor de trip naar Turijn. Achterin de bus maakten we kennis met de Nederlanders (IM) Gerard Welling en Jeroen van den Bersselaar. We trokken de hele dag met elkaar op wat de sfeer verhoogde. Even geen schaken die dag, heerlijk! Er stond, met daarna wat vrije uren, een bezoek gepland aan het Mole Antonelliana. We kregen een leuke maar zeer strenge dame toegewezen die 1½ uur explicatie gaf. Ze praatte lekker hard dus iedereen kon haar Italiaanse Engels goed verstaan. Tijdens de wandeling door de binnenstad van Turijn kwamen we Friettent "Amsterdam" tegen. Ik had nog geen trek, maar de meeste van ons clubje namen een 'patatje'! Kortom, het werd een aangename rustdag.

mole antonelliana

Het schitterende architectonische Mole Antonelliana met van binnen het Museo del Cinema

Ons hotel 'Valentino' was op zich een goed hotel. Ruime kamer en prima bed. En goedwillende medewerkers. Maar dan het restaurant. Ontbijt: een cijfer 7. Er was van alles, ook cake en andere zoetigheden, maar geen brood. Ik heb daar 14 dagen lang geen brood gezien. Dus storten we ons maar op de croissants, met of zonder (zoete) vulling. Daar tegenover stond yoghurt en crunchy lekkernijen die je daar in kan doen, ... helemaal mijn ding.

De lunch was, evenals het diner, zeer matig. Het middageten was nog het beste met een warm maal?! Maar de risotto met kaas, een grijs/wit prutje ging na 1 hap terug naar de keuken. (Een 3½). Het diner, met steeds hetzelfde 'pasta-tomatenpuree-prutje' kregen we haast elke dag voorgeschoteld. De soep, voor mij erwtensoep, maar elke dag met een andere naam ... (?) kreeg ik de gedachten dat het eten op rantsoen was. De soep was wel het beste, voedzaam, en nam ik dan maar elke dag. Het hoofdgerecht (schijnt in Italië gebruikelijk te zijn) was een afgang. Alleen de soep was warm, de rest koud. Met over de sla teveel zout. Sla maak je aan met een vinaigrette ..., hadden ze blijkbaar nog nooit van gehoord. Afijn, het is te erg om op te noemen (Diner: een cijfer 3).

Conclusie: er is enorm verdiend aangaande de kosten van het eten onder de deelnemers. Ik heb daar ook bij de organisatie (via een enquête onder internationaal toezicht...) steen en been over geklaagd. Ik kook zelf ook wel eens op z'n Italiaans, en volgens mij is er niets mis betreft de Italiaanse keuken. Alleen in die keuken in ons hotel waren er blijkbaar strikte (gaar)keuken instructies. Jammer.

tunnel

De Gotthardtunnel in Zwitserland. 17 kilometer lang.

In één dag reisden we van Acqui Terne naar Nederland. Een enorm lange reis, waar ook Kees op de Duitse autobaan even chauffeur was. De auto van Johan, een Opel, bracht ons zonder problemen veilig heen en terug thuis.

Wilt u de site bezoeken? Dat kan: http://www.scaccomattissimo.eu/seniores2017/
Volgend jaar, in de laatste 2 weken van november in 2018, is het WK voor senioren in Bled (Slovenië).